Wolfgang Laib

Leven en werk zijn bij de Duitse kunstenaar Wolfgang Laib (1950) onlosmakelijk verbonden. Oorspronkelijk opgeleid tot arts, koos hij bewust voor de kunst als ruimte voor bezinning en betekenis. Reizen met zijn ouders naar India en Zuidoost-Azië brachten hem vroeg in contact met spirituele en niet-westerse tradities. Zijn werk wortelt echter niet in één enkele traditie: ook westerse mystiek en de utopische dimensie van de vroeg-twintigste-eeuwse kunst hebben zijn denken gevormd.

Laib werkt met eenvoudige, organische materialen: stuifmeel, melk, rijst of bijenwas (zie Wachsraum). Met deze basiselementen maakt hij sobere, kwetsbare en bijna sacrale werken (zie Blütenstaub von Kiefern). Bepaalde vormen en handelingen keren steeds terug in zijn oeuvre. Hij giet een dunne laag melk op een witte marmeren plaat, legt fragiele hoopjes stuifmeel op de vloer of creëert grote kleurvelden van pollen. Ook bouwt hij ruimtes en trappen van bijenwas, of combineert rijst met kleine gouden bootjes en vormen die aan reliekhouders doen denken.

Laib leeft teruggetrokken in het Zwarte Woud in Zuid-Duitsland. Elk voorjaar verzamelt hij met grote toewijding stuifmeel van de velden rond zijn huis – een langzaam, geconcentreerd proces dat de kern van zijn kunstenaarschap weerspiegelt. Zijn werkwijze draait om ritueel en herhaling: hij zoekt geen vernieuwing, maar continuïteit. Geïnspireerd door oosterse filosofieën maakt hij de tijdloosheid van de natuur zichtbaar. Met minimale middelen wijst hij op de schoonheid van wat al aanwezig is, en op de mogelijkheid van een aandachtig bestaan.