Rita McBride

De minimale sculpturen en objecten van de Amerikaanse kunstenaar Rita McBride vinden hun oorsprong in de wereld om haar heen. Ze is gefascineerd door vaak over het hoofd geziene structuren: parkeergarages, tribunes, ventilatiesystemen, auto's. Die alledaagse architectuur en industriële producten roepen bij haar emoties én vragen op — en die wil ze overdragen. Kunstenaars moeten vragen stellen, veel meer dan antwoorden geven.

Eind jaren tachtig raakte McBride geïnteresseerd in sculptuur, omdat ze meer affiniteit had met vormen en ruimte dan met tweedimensionale beelden. Gefascineerd door Le Corbusier dompelde ze zich onder in de modernistische architectuur. Sindsdien werkt ze op het snijvlak van beeldhouwkunst, architectuur en industrieel ontwerp, en onderzoekt ze hoe de gebouwde omgeving ons gedrag stuurt en hoe de vormentaal van het modernisme deel is geworden van de wereld om ons heen.

Haar sculpturen reflecteren op de Minimal Art uit de jaren zestig en zeventig, die zich kenmerkte door herhaling van geometrische vormen en het ontbreken van een persoonlijk handschrift. Maar waar de minimalisten streefden naar objecten die louter naar zichzelf verwezen, koppelt McBride haar abstracte vormen juist terug naar de wereld buiten het museum.

Ze speelt daarbij met materiaal en schaal. Door industriële ontwerpen uit te voeren in onverwachte materialen, neemt ze de vertrouwde functionaliteit weg. Een parkeergarage wordt een monumentaal brons; een tekensjabloon een decoratief object in verchroomd messing (zie Chrome Curves (set); een airco een glimmend koperen sculptuur (zie White Elephant). Daarmee bevraagt ze de grens tussen kunst en alledaags object: waarom is het ene verheven en het andere niet