Michel François

Michel François baseert zijn werk vaak op het alledaagse: gevonden voorwerpen, terloopse situaties, dingen die doorgaans onopgemerkt blijven. Door dat ‘materiaal’ te rangschikken, bewerken en transformeren creëert hij nieuwe betekenissen. Hoewel hij zichzelf in de eerste plaats beeldhouwer noemt, beweegt zijn praktijk zich vrijelijk tussen sculptuur, installatie, fotografie en video. Voor al die werken geldt dat het meest vluchtige een monumentale lading kan krijgen.

Zelf vergeleek de kunstenaar zijn werkwijze wel met een 'rhizome' (rizoom of wortelstok), een plantenwortel die de diepte in gaat en zich in verschillende richtingen tegelijk vertakt. Zijn oeuvre ontvouwt zich inderdaad als een organisch proces, waarin werken voortdurend transformeren en met elkaar in wisselwerking treden, zie Niet Vallen! / Pas Tomber! De betekenis van een sculptuur of beeld verschuift naargelang de context. Tijd en toeval hebben soms evenveel invloed als de hand van de kunstenaar.

Terugkerende thema's zijn de tegenstelling van hol en bol, binnen en buiten, vastgelegd in talloze foto's van cirkels, gaten, holtes en bollingen, zie Echelle 1/1. Alledaagse objecten als een bolletje touw, een stuk zeep of een spons krijgen plots een andere lading als (tijdelijke) monumentale vorm, zie MF/2013/scu/12861. Karakteristiek is ook het vastleggen van verandering en beweging, zichtbaar in niet-vormvaste materialen, kapotvallende flessen of gespiegelde opstellingen, zie Autoportrait contre nature en Déjà Vu (Hallu).

Naar eigen zeggen zoekt François voortdurend naar 'de schoonheid van de ervaring'. Hij zet op subtiele wijze de zintuigen op scherp – zoals een dichter die met bestaande woorden een nieuwe taal formuleert. Zijn werken stralen een fragiele spanning uit en nodigen je uit om met verwondering naar de wereld te kijken.