Job Koelewijn

Al bij zijn afstuderen aan de Gerrit Rietveld Academie, in 1992, trok Job Koelewijn de aandacht met een performance waarin zijn moeder en drie tantes, gekleed in Spakenburgse klederdracht, Rietvelds glazen tentoonstellingspaviljoen bij wijze van reinigingsritueel blinkend schoon poetsten. Het oeuvre dat hij sindsdien opbouwde is enorm gevarieerd: van foto's, films en architectonische constructies tot boeken, multiples en ruimtevullende installaties. Duurzame objecten bestaan naast werken die slechts één tentoonstelling lang bestaan.

Koelewijns kunst is een kunst van ideeën, in de traditie van Duchamp en de conceptuele kunst van de jaren zestig. Tegelijk is zijn werk sterk zintuiglijk: het appelleert ook aan gehoor en reuk. Zo bedekte hij een middeleeuwse zaal in Middelburg met spaghetti die knisperend verkruimelde onder de voeten van bezoekers, en bepleisterde hij in Venetië een wand met zoetgeurend babypoeder. In The Clockshop (2003) bouwde hij op ware grootte een klokkenwinkel na: de wijzers staan stil, maar de hele winkel slingert als een pendule.

Bepalend voor Koelewijns werk is het woord: de magie van taal, boeken (Zonder titel (Lemniscaat)) en literatuur – wellicht te herleiden tot zijn streng gereformeerde opvoeding in Spakenburg. Soms werkt hij met eigen teksten, vaker met woorden van Dante, Beckett, Marsman en Lucebert, Lao Tse (Dedication means authority) of Osho (Be Realistic Plan for a Miracle).

Sinds 1 februari 2006 vormt voorlezen de kern van zijn praktijk: dagelijks neemt hij als onderdeel van zijn Ongoing Reading Project vijfenveertig minuten – één kant van een cassettebandje – zijn stem op terwijl hij hardop leest. Toch vertelt Koelewijn in zijn werk geen verhalen. Hij wil de gewone werkelijkheid laten zien als een wonder.