Werk
- 2003
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 180,5 x 120,5 cm
- 2004.DB.01
- 2003
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 180 x 120 cm
- 2004.LB.DB.02
- langdurige bruikleen
- 2002
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 57,5 x 38,2 cm
- 2012.DB.06
- 2013
- ultrachrome inkjet print op papier bevestigd op aluminium
- 180 x 120 cm
- 2023.DB.10
- schenking Defares Collectie
- 1999
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 120 x 180 cm
- 2004.DB.02
- 2003
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 180 x 120 cm
- 2004.LB.DB.03
- langdurige bruikleen
- 2005
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 120 x 180 cm
- 2012.DB.07
- 2003
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 180 x 120 cm
- 2004.DB.03
- schenking kunstenaar
- 2004
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 59 x 44 cm
- 2005.DB.04
- 2014
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 90 x 60 cm
- 2014.DB.08
- 1997
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 120 x 80 cm
- 2004.LB.DB.01
- langdurige bruikleen
- 2004
- zilvergelatinedruk gemonteerd op aluminium
- 120 x 180 cm
- 2005.DB.05
- 2014
- ultrachrome inkjet print op Japans papier gemonteerd op aluminium
- 90 x 60 cm
- 2014.DB.09
De foto's van de Belgische fotograaf Dirk Braeckman zijn vaak gebaseerd op onderwerpen uit zijn eigen omgeving, maar verbeelden besloten en mysterieuze werelden. Je ziet sobere interieurs: douchecabines, liften, gangen, gordijnen, matrassen, matglazen vensters. Soms verschijnen er vrouwen in beeld, maar zij blijven even anoniem als de ruimtes om hen heen (zie A.D.F.-V.N.1.-03). De sfeer is vaak die van goedkope hotels en sleetse pensions. Bijna alle foto's zijn in zwart-wit.
Toch gaat het Braeckman niet om troosteloosheid als thema. Het gaat hem om het beeld zelf, om een directe registratie van de ruimte. Dat verklaart hij zelf zo: "Misschien wil ik wel dingen maken waar je geen vat op krijgt. Je hebt het beeld voor je: het is niet louter formeel, maar je kunt het ook niet meteen anderszins omschrijven. Je kunt hoogstens zeggen wat er op staat, maar daar gaat het niet om. Ik wil inderdaad zover gaan dat er alleen maar dat beeld is."
Daarvoor kiest hij niet voor afstandelijke observatie, maar voor nabijheid en de registratie van een vluchtig moment in een verstild beeld. Toch ontstaan zijn foto's niet bij toeval. Ze zijn zorgvuldig geconstrueerd, met heel precieze aandacht voor kadrering, onscherpte en licht. De kwaliteit van de afdruk is essentieel: donker en grijs, maar vol nuance. De sporen van het analoge ontwikkelen laat hij soms bewust zichtbaar.
In die duisternis worden textuur en oppervlak genadeloos zichtbaar: het flitslicht reflecteert hard op formica, tegels, pluche of vrouwelijk haar (zie AP7/C0-02). En hoewel de foto's niet verhalend willen zijn, suggereren ze toch een hele geschiedenis. Het werk van Braeckman is nooit afgesloten. Het is open verhaal dat reikt tot voorbij het moment van de opname en tot buiten de lijst.
Tentoonstellingen
